Wincenty Wnuk


Urodził się 6 października 1897 r. w Lublinie.

Zmarł 2 czerwca 1987 r. w Warszawie.

Pułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Złotego i Srebrnego Orderu Virtuti Militari.

Jako osiemnastolatek wstąpił do Legionów Polskich w Kozienicach. Po ukończeniu kursu szkoły podoficerskiej odbył kampanię wołyńską. Kontuzjowany, został wycofany z frontu i dalszą służbę odbywał w sektorze szkoleniowym. Powrócił na front w chwili wybuchu wojny polsko-bolszewickiej. Wyróżnił się w bitwie nad Niemnem, kiedy jego oddział wziął do niewoli licznych jeńców i zdobył karabiny maszynowe.

W okresie międzywojennym pozostał na służbie w Wojsku Polskim. W przeddzień kampanii wrześniowej objął dowództwo 31 Pułku Strzelców Kaniowskich w Sieradzu, wraz z którym bronił linii Warty na przedpolach Sieradza, a podczas odwrotu 11 września zniszczył z zaskoczenia zmotoryzowaną kolumnę zaopatrzeniową niemieckiego Korpusu oraz kompanię propagandową Luftwaffe. Niemcy nazywali pułk Wincentego Wnuka walczący w lasach kozienickich „Zielonymi Diabłami”. Ostatecznie 31 Pułk Strzelców został rozbity. Część żołnierzy przedarła się pod Tomaszów Lubelski i tam została wzięta do niewoli przez Sowietów (nazwiska dwudziestu siedmiu oficerów znalazły się na Liście Katyńskiej). Podpułkownik Wnuk przedostał się na Węgry, a następnie do Francji, gdzie dowodził 3 Pułkiem Grenadierów Śląskich. Następnie ewakuował się do Anglii.

Po wojnie wrócił do kraju i zamieszkał w Warszawie. Zmarł 2 czerwca 1987 r. Jest pochowany na Cmentarzu Komunalnym Północnym na Wólce Węglowej w Warszawie.

Leave a Reply