Wacław Michał Kuchar


Urodził się 16 września 1897 r. w Łańcucie.

Zmarł 13 lutego 1981 r. w Warszawie.

Polski sportowiec, olimpijczyk, pierwszy laureat Plebiscytu Przeglądu Sportowego na sportowca roku, porucznik artylerii Wojska Polskiego.

Urodził się w rodzinie pochodzenia węgierskiego. Jego braćmi byli również wszechstronni sportowcy i oficerowie Wojska Polskiego II RP. Jego matkę nazywano „matką Pogoni” (Lwów), a ojca, który był również członkiem założycielem wspierającym i honorowym klubu: „najbardziej usportowionym ojcem w historii polskiego sportu”. Potęga Pogoni Lwów, przynajmniej w pierwszym okresie jej działalności, ukształtowała się w wyniku rodzinnej rywalizacji sześciu braci Kucharów.

Jako osiemnastolatek został wcielony do wojska austriackiego, w którym ukończył szkołę oficerską. Dzięki temu do Wojska Polskiego trafił już jako podporucznik w listopadzie 1918 r. U kresu I wojny światowej brał udział w obronie Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej, a potem w szeregach 5 Lwowskiego Pułku Artylerii Polowej walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W tym czasie często bywał we Lwowie, grając w barwach „wojskowej” Pogoni.

Był najwszechstronniejszym sportowcem Polski wszech czasów. Uprawiał m.in. lekkoatletykę, piłkę nożną, tenis, łucznictwo, łyżwiarstwo szybkie i hokej na lodzie. Miał niebywałe przygotowanie ogólnorozwojowe oraz fenomenalną kondycję i wytrzymałość, co mimo niskiego wzrostu – 167 cm – pozwoliło mu osiągać sukcesy sportowe. We wszystkich tych dyscyplinach był wielokrotnym mistrzem Polski i reprezentantem kraju na zawodach międzynarodowych, m.in. na Olimpiadzie w Paryżu w 1924 r., gdzie występował jako napastnik drużyny piłki nożnej. W swej piłkarskiej karierze rozegrał 1052 mecze, w których strzelił 1065 bramek. Był trenerem Pogoni, później także Legii i Polonii, oraz sędzią o wielkim autorytecie. Podobno jest jedynym człowiekiem w historii polskiego futbolu, który na szczeblu ekstraklasy był zawodnikiem, sędzią i trenerem.

Uczestniczył w kampanii wrześniowej. Wojnę przeżył we Lwowie – podczas okupacji sowieckiej był trenerem tamtejszego „Spartaka”. Został odznaczony Krzyżami Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł w Warszawie 13 lutego 1981 r.

Leave a Reply