Michał Woysym-Antoniewicz


Urodził się 7 lipca 1897 r. w Krakowie.

Zmarł 12 grudnia 1989 r. w Austin, USA.

Major kawalerii Wojska Polskiego, srebrny i brązowy medalista olimpijski w jeździectwie w 1928 r. w Amsterdamie. Odznaczony Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Walecznych oraz Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi.

W czasie I wojny światowej pełnił służbę w Legionach Polskich. Wykorzystując przerwy w sprawowaniu służby wojskowej, zdał maturę, a następnie rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Służąc w szeregach odrodzonego Wojska Polskiego, brał udział w zaślubinach Polski z morzem oraz w wyprawie kijowskiej w 1920 r., w czasie której został ranny.

Jego pasją były konie. Był znakomitym jeźdźcem. Po I wojnie szkolił ułanów, szwoleżerów i strzelców konnych w Grudziądzu. Brał udział w zawodach konnych i jako reprezentant Polski wystąpił na olimpiadzie w Amsterdamie, zdobywając srebrny i brązowy medal i tym samym zostając pierwszym polskim medalistą olimpijskim uhonorowanym dwoma medalami. Cztery razy uczestniczył w Pucharze Narodów, dwukrotnie odnosząc zwycięstwo (w Nowym Jorku i w Warszawie).

Jego karierę sportową przerwała poważna kontuzja, której uległ podczas treningu. Przygnieciony przez wierzchowca przeszedł poważną operację, w wyniku której stracił jedno płuco. Mimo to dalej jeździł konno, reprezentując Polskę na zawodach krajowych i międzynarodowych. Był sędzią podczas Igrzysk Olimpijskich w Berlinie w 1936 r. Pracował też jako inspektor koni w Tarnopolu.

W czasie II wojny światowej uczestniczył w kampanii wrześniowej, a po 17 września przedostał się na Węgry, gdzie przebywał do 1944 r. Do końca wojny był więziony w oflagach. Po wojnie na stałe zamieszkał w USA, gdzie m.in. był trenerem jeździeckiej reprezentacji Stanów Zjednoczonych na igrzyska w Melbourne w 1956 r.

Leave a Reply