Leopoldyna Stawecka


Urodziła się 11 listopada 1896 r. w Bochni.

Zmarła 7 stycznia 1933 r. w Białce Tatrzańskiej.

Dowódca oddziałów Ochotniczej Legii Kobiet, porucznik Legionów Polskich, powstaniec śląski, serafitka.

Leopoldyna pierwsze lata swojego życia spędziła w Bochni, gdzie chodziła do szkoły i uczestniczyła w zajęciach Związku Strzeleckiego „Strzelec”. Po wybuchu I wojny światowej jako osiemnastolatka przerwała naukę w seminarium nauczycielskim i nawiązała bliskie kontakty ze Związkiem Strzeleckim w Krakowie. Początkowo zajmowała się zbieraniem środków na potrzeby organizujących się oddziałów wojskowych, z czasem jednak sama w męskim przebraniu wstąpiła do formowanej wówczas I Brygady Legionów Polskich. Nie wystarczało jej bycie „na zapleczu” – ona chciała walczyć na prawdziwym froncie. Niestety nie walczyła zbyt długo. Odniesiona w walce ciężka rana i usilne prośby matki zmusiły ją do powrotu do domu.

Nie usiedziała jednak w Bochni zbyt długo. Dość szybko przeniosła się do Krakowa, gdzie ukończyła kurs dla sanitariuszek i zgłosiła się do pracy w szpitalu wojskowym. Śmierć brata i choroba matki sprawiły, że w 1916 r. ponownie wróciła do domu w Bochni. Nie mogąc walczyć na froncie, pracowała w szpitalu w rodzimym mieście, opiekując się rannymi legionistami.

Wybuch walk polsko-ukraińskich sprawił, że rzuciła pracę w Bochni i wyjechała do Krakowa, gdzie zorganizowała kobiecy oddział wojskowy złożony głównie ze studentek UJ i ruszyła do Lwowa na pomoc walczącym. Nie mogąc brać bezpośredniego udziału w walce, wstąpiła do Ochotniczej Legii Kobiet, gdzie pełniła służbę łącznikową. W marcu 1919 r. walczyła pod Leodyką, a za udział w walkach otrzymała odznakę „Orlęta” oraz awans na stopień podporucznika.

W 1920 r. brała udział w wojnie polsko-bolszewickiej w obronie Wilna, po tym jak zreorganizowała tamtejszy oddział Legii Kobiet. Została wówczas ranna w płuco, ale nie przeszkodziło jej to w udziale w dalszych walkach. W sierpniu 1920 r., mimo osłabienia, uczestniczyła w operacjach osłaniających bitwę warszawską.

Przeciwna zamiarom przeniesienia Legii Kobiet do służby pomocniczej opuściła wojsko i Warszawę. Wzięła jeszcze udział w III powstaniu śląskim i był to jej ostatni udział w walce zbrojnej. Rozczarowana sytuacją polityczną w niepodległej Polsce oraz małżeństwem z kapitanem Józefem Popkowskim w 1922 r. wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Felicjanek w Czechowicach Dziedzicach, jednak tylko pewien czas – nie miała jeszcze wtedy udzielonej dyspensy kościelnej, stwierdzającej nieważność jej związku małżeńskiego. Po otrzymaniu stosownego dokumentu wstąpiła do zakonu ponownie, ale tym razem do Zgromadzenia Sióstr Serafitek w Oświęcimiu

Zmarła 7 stycznia 1933 r. w Białce Tatrzańskiej. Została pochowana w Oświęcimiu w asyście żołnierzy Wojska Polskiego w kwaterze sióstr serafitek.

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/6b/Siostra_Maria_Eligia.jpg

Leave a Reply