Konstanty Zarugiewicz


Urodził się 18 października 1901 r. we Lwowie.

Zginął 17 sierpnia 1920 r. we wsi Zadwórze.

Orlę Lwowskie, uczestnik walk polsko-ukraińskich o Lwów oraz wojny polsko-bolszewickiej.

Urodził się w rodzinie polskich Ormian. Po wybuchu walk z Ukraińcami o Lwów zgłosił się 1 listopada 1918 r. jako ochotnik do oddziału kapitana Romana Abrahama na Górze Stracenia. Po wycofaniu Ukraińców ze Lwowa wziął udział w bitwach pod Gródkiem Jagiellońskim i Bartatowem. We wszystkich potyczkach wykazał się dużą odwagą i poświęceniem.

Po wybuchu wojny polsko-bolszewickiej wrócił do Lwowa i ponownie wstąpił do ochotniczego oddziału kapitana Abrahama jako sierżant. Został ranny w bitwie pod Chodaczkowem koło Tarnopola. Zginął 17 sierpnia 1920 r., walcząc z konnicą Siemiona Budionnego w bitwie pod Zadwórzem zwanej „Polskimi Termopilami”. Mimo prób rodzinie nie udało się odnaleźć ciała.

W 1925 r. z Cmentarza Obrońców Lwowa ekshumowano trzech żołnierzy: sierżanta, kaprala i nieznanego żołnierza noszącego maciejówkę z orzełkiem, przy czym ciało jednego z nich miało spocząć w Grobie Nieznanego Żołnierza. Trumny zamknięto, a matkę Konstantego – Jadwigę – poproszono, by wybrała jedną z nich. Wybór padł na ciało żołnierza bez szarży, a maciejówka wskazywała, że wybrano ochotnika – żołnierze regularnego wojska nosili bowiem rogatywki. Lekarz dokonujący oględzin zwłok stwierdził, że pochowany miał przestrzeloną głowę oraz nogę, co pozwalało przypuszczać, że poległ na polu chwały, oddając życie za ojczyznę.

Leave a Reply