Kazimierz Poschinger


Urodził się 4 marca 1898 r. we Lwowie.

Zmarł 11 lipca 1956 r. w Sanoku.

Major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Podczas nauki w gimnazjum należał do Drużyny Strzeleckiej w Stanisławowie. Po wybuchu I wojny światowej razem z Drużynami Strzeleckimi udał się do Krakowa, skąd został odesłany do Stanisławowa. Tam ukrywał się po wkroczeniu Rosjan, a następnie został aresztowany przez Austriaków i wcielony do armii austro-węgierskiej. W czasie wojny odbywał różne kursy i zyskiwał nowe umiejętności, co skutkowało jego kolejnymi awansami.

Koniec wojny zastał go w Sanoku. Tam zgłosił się ochotniczo do drużyny Strzelców Sanockich i wziął udział w wojnie polsko-ukraińskiej 1918-19. Następnie jego batalion wcielono do 18 Pułku Piechoty, z którym walczył na frontach wojny polsko-bolszewickiej.

W okresie międzywojennym służył w różnych jednostkach, odbywając przy tym liczne szkolenia i uzyskując kolejne awanse. Po wybuchu II wojny światowej uczestniczył w wojnie obronnej, walcząc w okolicach Bydgoszczy i Borów Tucholskich. 20 września 1939 r. trafił do niemieckiej niewoli, przebywając w kilku obozach jenieckich dla oficerów. Z powodu niemiecko brzmiącego nazwiska namawiano go na podpisanie Volkslisty (w tym samym czasie namawiano do tego samego jego żonę pozostającą w Sanoku, przekonując ją, że mąż już tę listę podpisał). Mimo starań okupanta Poschingerowie pozostali nieugięci.

Kazimierz Poschinger do końca życia mieszkał w Sanoku, na krótko tylko wyjeżdżając do Wrocławia w poszukiwaniu pracy. Zmarł w Sanoku 11 lipca 1956 r. i został pochowany w grobowcu rodzinnym.

Leave a Reply