Kazimierz Panek


Urodził się 15 lutego 1873 r. w Oświęcimiu.

Zmarł 13 listopada 1935 r. w Bydgoszczy.

Lekarz i weterynarz, działacz skautowy, taternik i narciarz.

Ukończył studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz studia weterynaryjne na Akademii Medycyny weterynaryjnej we Lwowie, gdzie objął stanowisko profesorskie, a w latach 1918-20 pełnił funkcję rektora. Podczas I wojny światowej pracował w armii austro-węgierskiej, kierując centralnym laboratorium bakteriologiczno-epidemiologicznym Czerwonego Krzyża w Wiedniu i organizując czternaście szpitali zakaźnych. W 1914 r. zorganizował pierwszy ogólnopolski zjazd higienistów we Lwowie.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości przeniósł się do Bydgoszczy, gdzie w Instytucie Naukowo-Rolniczym prowadził badania w zakresie chemii bakteriologicznej, związane m.in. z bakteriami gruźlicy. Owo przeniesienie się na teren byłego zaboru pruskiego wynikało prawdopodobnie z braku tam polskich fachowców, a nawet więcej – polskiej inteligencji, przy równoczesnej jej „nadprodukcji” we Lwowie i Krakowie.

Był aktywnie zaangażowany w działalność społeczną i turystyczną. Działał w Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół”, a także pełnił funkcję naczelnego komendanta skautowego w latach 1914-18. Uczestniczył w organizowaniu skautowych kursów instruktorskich. W 1918 r. zorganizował dwa zjazdy, które doprowadziły do zjednoczenia wszystkich organizacji skautowych z trzech zaborów. Uprawiał taternictwo, a od. 1903 r. przewodził nieformalnej grupie taterników „Bacówka”. Należał do Towarzystwa Tatrzańskiego. Doprowadził do powstania czasopisma „Taternik” i był jego pierwszym redaktorem.

Az do śmierci w 1935 r. kierował Wydziałem Higieny Zwierząt w Bydgoszczy.

Leave a Reply