Kazimierz Damian Bąbiński


Ps. Luboń, Orlica, Maciej Boryna, Zrąb, Krzysztof.

Urodził się 17 października 1896 r. w Opatowie.

Zmarł 24 września 1970 r. w Szczecinku.

Pułkownik piechoty Wojska Polskiego, komendant Okręgu Armii Krajowej „Wołyń”, żołnierz I Brygady Legionów, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej i kampanii wrześniowej.

Mając osiemnaście lat, wstąpił do I Brygady Legionów. Jako legionista został dwukrotnie ciężko ranny: w bitwie pod Krzywopłotami oraz w bitwie pod Kościuchnówką. Ale to nie odniesione rany skłoniły go do opuszczenia szeregów wojska, lecz odmowa złożenia przysięgi na wierność obcym mocarstwom. Został z tego powodu internowany, a zaraz po opuszczeniu obozu dla internowanych podjął pracę konspiracyjną w Polskiej Organizacji Wojskowej.

W czasie wojny polsko-bolszewickiej brał udział w obronie Lwowa w 1918 r., a następnie, już jako podporucznik, w walkach o Lidę i Wilno oraz w wyprawie kijowskiej w 1919 r. Jako adiutant majora Wincentego Kowalskiego walczył w bitwie o Białystok i bitwie nad Niemnem.

Lata poprzedzające wybuch drugiej wojny światowej to czas jego dużej aktywności zawodowej i pracy w charakterze dowódcy kolejnych jednostek wojskowych na terenach wschodniej Polski. Awansowany w 1937 r. do stopnia podpułkownika objął w listopadzie 1938 r. dowództwo 5 Pułku Piechoty Legionów w Wilnie. To właśnie stąd wyruszył na czele swojego pułku, by wziąć udział w kampanii wrześniowej. Walczył pod Pułtuskiem, bronił przeprawy na Bugu pod Wyszkowem oraz w rejonie Stoczka, a ostatni bój stoczył pod Oleśnicą, Wodyniami i Seroczynem.

14 września został wzięty do niewoli niemieckiej, z której uciekł po kilkunastu godzinach i przedostał się do Warszawy, gdzie w listopadzie 1939 r. oddał się pod rozkazy gen. Stefana Roweckiego. W 1942 r. został mianowany komendantem Okręgu Wołyń AK. Był organizatorem i pierwszym dowódcą 27 Wołyńskiej Dywizji Piechoty AK. Został z tej funkcji odwołany w lutym 1944 r. w wyniku konfliktu z Delegatem Okręgowym Wołyń i powołany na stanowisko Inspektora Komendy Głównej AK w Warszawie.

Nie brał udziału w Powstaniu Warszawskim i w sierpniu 1944 r. razem z ludnością cywilną opuścił stolicę. W tym czasie przeżył osobista tragedię, gdyż w wyniku zapalenia wyrostka robaczkowego zmarł jego jedyny syn Marcin.

Po wojnie kontynuował działalność konspiracyjną. W listopadzie 1945 r. w trakcie przygotowań do wyjazdu zagranicę został aresztowany przez funkcjonariuszy UB. Nie był to jedyny raz, kiedy aresztowano Bąbińskiego. Zwolniony na podstawie amnestii w 1947 r. został w tym samym roku ponownie aresztowany przez oficerów Informacji Wojskowej. Opuścił więzienie na podstawie amnestii w 1952 r. i zamieszkał w Szczecinku, gdzie pracował jako referent w Rejonie Przemysłu Leśnego.

Został zrehabilitowany w sierpniu 1958 r. Zmarł na zawał serca 24 września 1970 r. Jest pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Leave a Reply