Karol Lilienfeld-Krzewski


Urodził się 22 lutego 1893 r. w Lublinie.

Zmarł 29 kwietnia 1944 r. w Jerozolimie.

Polski dziennikarz i literat, major piechoty Wojska Polskiego. Jeden z największych twórców etosu Legionów Polskich, legendy I Brygady i kultu marszałka Józefa Piłsudskiego.

Historyk literatury polskiej i wojskowości pochodzenia żydowskiego, ale wychowany w religii katolickiej. W czasie studiów filologicznych na Uniwersytecie Jagiellońskim zetknął się z entuzjastami Józefa Piłsudskiego, pod ich wpływem zaangażował się w działalność Związku Walki Czynnej i Strzelca, przechodząc wyszkolenie wojskowe, informacyjno-wywiadowcze i z zakresu działalności wywrotowej.

Publikował na łamach prasy wojskowej artykuły przybliżające idee Legionów. Podczas kampanii wołyńskiej prowadził gawędy i pogadanki, których rolą było podtrzymanie kultury wojskowej i etosu legionowego. Publikował ulotki, w których w żartobliwy sposób przekazywał treści podnoszące morale żołnierzy. Stworzył wówczas postać Kaprala Szczapy, który w satyryczny sposób komentował legionową rzeczywistość, ale jednocześnie utwierdzał czytelników w walce o wolną Polskę. Pisząc na łamach gazetki legionowej „Konferencja pokojowa”, budował legendę dziejowej misji Legionów, mit I Brygady i kult osoby Józefa Piłsudskiego.

Po uzyskaniu przez Polskę niepodległości pozostał w strukturach wojskowych. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, dowodząc 201 Pułkiem Piechoty.

W okresie międzywojennym pracował m.in. w Instytucie Badań Najnowszej Historii Polski oraz w Wojskowym Instytucie Naukowo-Wydawniczym w Warszawie. Po przewrocie majowym był oficerem do zadań zleconych Szefa Sztabu Generalnego, a następnie oficerem zadaniowym wiceministra spraw wojskowych.

W czasie kampanii wrześniowej walczył jako oficer sztabu Armii „Pomorze”. Od początku 1940 r. przebywał w Bukareszcie, gdzie pełnił funkcję informatora oraz zaufanego współpracownika utrzymującego kontakt ze środowiskiem piłsudczyków przy Edwardzie Rydzu-Śmigłym.

W 1941 r. chorujący na nowotwór krtani Lilienfeld wyjechał do Hajfy, aby poddać się leczeniu. Na początku 1944 r. w wyniku postępującej choroby stracił głos. Zmarł 29 kwietnia 1944 r. Został pochowany na cmentarzu katolickim na Górze Syjon.

Leave a Reply