Henryk Józef Bilor


Urodził się 19 listopada 1889 r. we Lwowie.
Zamordowany przez NKWD wiosną 1940 r. w Kijowie.
Żołnierz, piłkarz, założyciel i wieloletni zawodnik lwowskiego klubu piłkarskiego, reprezentant Lwowa
i Galicji, trener i działacz piłkarski; uczestnik kilku wojen, legionista, kapitan artylerii Wojska
Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Studiował we Lwowie. Od czasu nauki szkolnej rozwijał karierę piłkarską. Wraz z bratem Marianem i Walerym Pappiusem założyli klub piłkarski „Czarni” Lwów nazwany tak przez Henryka z uwagi na kolor noszonych przez zawodników dresów. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. Podczas służby legionowej grał w piłkę nożną w zespole I Brygady. W kwietniu 1920 r. wszedł w skład polskiej ekipy na Letnie Igrzyska Olimpijskie w Antwerpii, która ostatecznie została wycofana ze względu na trwającą wojnę polsko-bolszewicką.

Po kryzysie przysięgowym w 1917 r. był przez kilka miesięcy internowany, po czym wcielony do armii austro-węgierskiej. Wysłany na urlop w celu podjęcia przerwanych studiów na Politechnice Lwowskiej podjął współpracę z Polską Organizacją Wojskową. U schyłku wojny brał udział w obronie Lwowa, służąc jako oficer wywiadowczy artylerii Obrony Lwowa, a następnie jako pierwszy ofice baterii podczas walk frontu ukraińskiego. W wojsku pozostał do 1935 r., kiedy to został przeniesiony w stan spoczynku w stopniu kapitana. Zamieszkał we Lwowie.

Był wieloletnim zawodnikiem Czarnych Lwów, uważanym przez polskich ekspertów piłkarskich za najlepszego piłkarza Galicji przed I wojną światową i czołowego piłkarza Polski tuż po odzyskaniu niepodległości. Gdy podczas meczu towarzyskiego z jedną z niemieckich drużyn złamał nogę, został trenerem, prowadząc z sukcesami drużynę Janiny Złoczów. Był także działaczem piłkarskim.

Po wybuchu II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej w obronie Lwowa. Po agresji ZSSR na Polskę 17 września 1939 r. i kapitulacji miasta nie został wzięty do niewoli. Później został aresztowany przez Sowietów i zamordowany przez NKWD prawdopodobnie na wiosnę 1940 r. Brat Henryka Bilora Marian był piłkarzem, działaczem, prezesem klubu Czarni Lwów, czołowym sędzią piłkarskim oraz oficerem artylerii Wojska Polskiego. Ich siostra Zofia była łyżwiarką figurową.

 

Leave a Reply