Henryk Franciszek Taub


Urodził się 12 grudnia 1898 w Strzyżowie na Podkarpaciu.

Zginął 26 stycznia 1919 r. w Zebrzydowicach na Śląsku Cieszyńskim.

Podporucznik Wojska Polskiego.

Po wybuchu I wojny światowej chciał wstąpić do Legionów Piłsudskiego, lecz z powodu wieku nie został przyjęty. Po wojnie i upadku monarchii austro-węgierskiej wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego. W 1919 r. uczestniczył w walkach o Śląsk Cieszyński. Walczył pod Kończynami i Zebrzydowicami, gdzie w trakcie obrony dworca kolejowego przed wojskiem czeskim został wielokrotnie ugodzony bagnetami i zmarł. We wspomnieniach dotyczących tej bitwy mówi się, że oddział podporucznika Tauba liczący około czterdziestu żołnierzy bronił się najdłużej. Henryk Taub został pośmiertnie odznaczony medalem za obronę Śląska.

Z miejsca pierwotnego pochówku ciało młodego podporucznika zostało uroczyście przeniesione do Wadowic i spoczęło w grobie, w którym spoczywa także ciało jego ojca Samuela, zmarłego w roku 1933. Mieszkając w Wadowicach, lekarz Samuel Taub opiekował się panią Emilią Wojtyłową w czasie, kiedy była ona w ciąży – bardzo zagrożonej, ryzykownej dla jej zdrowia i życia. Odpowiednie prowadzenie ciąży doprowadziło do jej szczęśliwego rozwiązania i narodzin 18 maja 1920 r. Karola Wojtyły, późniejszego papieża św. Jana Pawła II.

 

Leave a Reply