Franciszek Zachariasz Brożek


Urodził się 23 sierpnia 1890 r. w Krakowie.
Zamordowany przez NKWD wiosną 1940 r. w Charkowie.
Podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, członek i współzałożyciel Towarzystwa Sportowego
„Wisła”.

Studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po wybuchu I wojny światowej został wcielony do armii austriackiej, z którą walczył na froncie rosyjskim i włoskim. W styczniu 1919 r. wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego, biorąc udział w walkach polsko-ukraińskich, a potem w wojnie polsko-bolszewickiej. Dwukrotnie ranny trafił do niewoli. Pisano o nim w opinii: „Zawsze na czele oddziału przykładem bohaterskim porywający, kochany przez żołnierzy i szanowany przez dowódców – był wzorem oficera frontowego”.

W szkole interesował się sportem. Jako siedemnastolatek występował w drużynie krakowskiej Wisły – klubu, którego był współzałożycielem i działaczem. W drużynie był bramkarzem. W 1924 r. wystąpił na Igrzyskach Olimpijskich w Paryżu w strzelectwie sportowym, strzelając do tarcz. Przeszedł do historii sportu jako strzelec, reprezentant armii i Polski.

Całe swoje życie poświęcił dla ojczyzny jako żołnierz Wojska Polskiego. W chwili wybuchu II wojny światowej służył w Korpusie Ochrony Pogranicza, z którym walczył w kampanii wrześniowej. Ponownie trafił do niewoli sowieckiej. Jego nazwisko znalazło się na listach jeńców wojennych Starobielska. Najprawdopodobniej został rozstrzelany w gmachu NKWD w Charkowie wiosną 1940 r. Tam też od 2000 r. spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu.

 

Leave a Reply