Emil Wojciech Czapliński


 

Urodził się 8 września 1892 r. w Krakowie.

Zmarł 21 października 1976 w Lublinie.
Pułkownik piechoty Wojska Polskiego i Wojsk Ochrony pogranicza, żołnierz Legionów, uczestnik walk w latach 1918–21 oraz kampanii wrześniowej, organizator ruchu oporu w czasie II wojny światowej.

Tradycje niepodległościowe były w rodzinie Czaplińskich bardzo żywe. Emil urodził się jako wnuk powstańca listopadowego i syn powstańca styczniowego. Był związany z ruchem skautowym i Drużynami Strzeleckimi. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich i wyruszył do Kielc z 1 pułkiem piechoty. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, biorąc udział w akcji na Przemyśl i Lwów.

W okresie międzywojennym pełnił funkcję zastępcy komendanta w Komendzie Straży Granicznej, a potem komendanta w komendzie Miasta Lublin. W chwili wybuchu wojny zmobilizował podległe mu formacje i przeprowadził ich ewakuację do Równego. Kierował obroną przeciwlotniczą Lublina, pozostając w mieście do samego końca – aż do momentu pojawienia się Niemców pod Węglinem. Wówczas dopiero wsiadł w swój samochód i opuścił miasto jedyną niezajętą jeszcze drogą. Przez trzy miesiące tułał się „za Bugiem”, unikając ujęcia przez bolszewików. Przypadkowo odnalazł wówczas wywiezioną wcześniej rodzinę. Po trzech miesiącach trafił do Lublina, niezwłocznie przystępując ze spotkanymi oficerami i osobami cywilnymi do zorganizowania ruchu oporu. Po krótkim działaniu w konspiracji został aresztowany przez Niemców i osadzony w oflagu, gdzie przebywał do końca wojny. Gdy obóz został wyzwolony, Czapliński powrócił do Lublina, obejmując stanowisko komendanta miasta i szefa Wydziału Wojsk Ochrony pogranicza. Uczestniczył w walkach z UPA.

W 1947 r. razem z wojskiem wziął udział we mszy rezurekcyjnej, za co został usunięty z wojska bez prawa noszenia munduru oraz bez prawa do emerytury. Zmarł w 1976 r. w Lublinie i tam został pochowany.

 

Leave a Reply