Bolesław Zajączkowski


Polski Leonidas

Urodził się w 1891 r. w Krakowie.

Zmarł 17 sierpnia 1920 r. we wsi Zadwórze.

Był dowódcą polskiego batalionu w bitwie pod Zadwórzem. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.

Poległ w bitwie z bolszewikami pod Zadwórzem, gdzie dowodził ochotniczym batalionem. Mimo śmierci prawie wszystkich polskich żołnierzy starcie zakończyło się operacyjnym sukcesem wojsk polskich. Bitwa ta nazywana jest „Polskimi Termopilami”, a kapitan Zajączkowski „Polskim Leonidasem”. W końcowej fazie bitwy, aby nie wpaść w ręce bolszewików, wraz z grupką polskich żołnierzy popełnił samobójstwo. Jest pochowany w kwaterze Zadwórzaków na Cmentarzu Obrońców Lwowa we Lwowie.

Na polu walki padło 318 młodych bohaterów, nieliczni dostali się do niewoli. Walka pod Zadwórzem była niezwykle zacięta. Otoczeni przez wroga żołnierze nie poddali się nawet wtedy, kiedy zabrakło im amunicji. Sowieci, rozwścieczeni oporem młodych lwowiaków, rąbali ich szablami, a rannych dobijali kolbami. W walce zginął m.in. dziewiętnastoletni Konstanty Zarugiewicz, uczeń siódmej klasy pierwszej szkoły realnej, obrońca Lwowa z 1918 r., kawaler Orderu Virtuti Militari i Krzyża Walecznych. Jego matce przypadł zaszczyt wyboru trumny spośród 124 nierozpoznanych zwłok uczestników walk o Lwów. Trumnę tę przewieziono następnie do Warszawy i umieszczono w Grobie Nieznanego Żołnierza. Zadwórze stało się symbolem bohaterskiej walki młodzieży lwowskiej. Batalion kapitana Zajączkowskiego złożył wielką ofiarę krwi, lecz swą walką umożliwił innym oddziałom polskim wycofanie się i zajęcie pozycji obronnych pod Lwowem oraz powstrzymał nawałę konnicy Budionnego prącą na Lwów.

Leave a Reply