Bolesław Dunin-Wąsowicz


Urodził się 1 stycznia 1894 r. w Brzeżanach.
Poległ 19 czerwca 1919 r. również w Brzeżanach.
Podporucznik kawalerii Legionów Polskich i kapitan piechoty Wojska Polskiego.

Był synem Bolesława, oficera Armii Cesarsko-Królewskiej, szambelana dworu cesarskiego, i wnukiem szwoleżera Mikołaja Dunin-Wąsowicza – uczestnika szarży pod Somosierrą, oraz młodszym bratem rotmistrza Zbigniewa.

Należał do Związku Strzeleckiego, z którym po mobilizacji dotarł do Krakowa. Wkrótce dołączył do oddziału kawalerii swojego brata w Kielcach. Z nim udał się ponownie do Krakowa i został przyjęty do 2 szwadronu kawalerii Legionów Polskich. Uczestniczył w kampaniach: karpackiej, besarabskiej i bukowińskiej. W czasie szarży pod Rokitną, w której zginął jego brat, został ranny. Po leczeniu w szpitalu w Wiedniu powrócił do oddziału.

Po kryzysie przysięgowym służył w Polskim Korpusie Posiłkowym. Od 1918 r., przydzielony do 9 Pułku Piechoty Legionów, służył w randze porucznika piechoty, biorąc udział w walkach na Wołyniu w czasie wojny polsko ukraińskiej. Podczas walk w okolicach Rawy Ruskiej i Stanisławowa w czerwcu 1919 r. stał na czele kompanii posiłkowanej przez oddział żandarmerii polowej, powstrzymując pierwsze natarcie nieprzyjaciela pod Litiatynem. Poległ pod wieczór 19 czerwca 1919 r. trafiony kulą w głowę, dowodząc bohaterską kompanią w obronie rodzinnych Brzeżan. Jego ciała nigdy nie odnaleziono.

Pośmiertnie został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari oraz Krzyżem Niepodległości i mianowany kapitanem.

 

Leave a Reply