Andrzej Galica


 

Urodził się 27 listopada 1873 r. w Białym Dunajcu.
Zmarł 6 czerwca 1945 r. w majątku Majdany.
Generał brygady Wojska Polskiego, legionista, twórca formacji strzelców podhalańskich, działacz regionalny ruchu podhalańskiego, polityk i literat.

W czasie studiów inżynierskich, które odbywał we Lwowie i w Wiedniu, organizował oddziały Związku Strzeleckiego w Małopolsce. Był literatem, razem z innymi pisarzami, m.in. Władysławem Orkanem, tworzył tzw. szkołę podhalańską.

Kiedy wybuchła I wojna światowa, pracował jako inżynier w Wiedniu, gdzie organizował polskie oddziały. Po sformowaniu dwóch kompanii przekazał je do Krakowa. Sam uzyskał zwolnienie z pracy i wstąpił do Legionów Polskich, w których walczył na frontach I wojny. W listopadzie 1918 r. wstąpił do Wojska Polskiego. Po odzyskaniu niepodległości rozpoczął na bliskim swemu sercu Podhalu formowanie pierwszych polskich pułków strzeleckich. Dowodzone przez niego oddziały podhalańskie zasłynęły m.in. w walkach o Lwów. To wtedy narodziła się legenda generała Galicy – bohatera prowadzącego do boju żołnierzy z Podhala, o którym śpiewano pieśni: „Na samym przedzie Galica jedzie, styry tysiące wojska wiedzie. Styry tysiące chłopów góroli, ej z ciupagami na Moskoli”. Sformowany przez Galicę w Starym Sączu Pułk Artylerii Górskiej brał udział w wojnie polsko- bolszewickiej, walcząc pod Szaciłkami, w rejonie Nowogródka, uczestnicząc w zdobyciu Kijowa, broniąc Sławeczna i Pińska, a także w znacznym stopniu przyczyniając się do zwycięstwa w bitwie warszawskiej pod Ossowem.

Po wojnie 1920 r. strzelcy podhalańscy stacjonowali w kilku miastach Polski, m.in. w Przemyślu, Cieszynie i Nowym Sączu. Przyznano im prawa do noszenia wyjątkowego munduru paradnego zaprojektowanego przez samego generała Galicę, łączącego elementy stroju podhalańskiego (peleryna, kapelusz z piórkiem) z mundurem.

W zamachu majowym Galica nie poparł Piłsudskiego, co zahamowało jego karierę wojskową. Od tego czasu poświęcił się polityce, będąc posłem na sejm, a także działalności regionalnej. Znalazł też w końcu czas na swoją pasję – pisarstwo (tworzył przede wszystkim w gwarze podhalańskiej).

Z powodu ran odniesionych w powstaniu warszawskim na stałe osiadł w zakupionym przed wojną majątku Majdany w powiecie łódzkim, gdzie zmarł 6 czerwca 1945 r. i został pochowany na cmentarzu parafialnym w Bęczkowicach. W 1973 r. prochy generała sprowadzono na Podhale i pochowano w kwaterze legionistów na Nowym Cmentarzu w Zakopanem.

 

http://www.gokbialydunajec.home.pl/gok/images/stories/galica/inne/siedzi%20od%20pr.A.Ch.Bulcyk.w%20srodku%20siedzi%20%28gen%29A.Galica.jpg

https://5bsp.wp.mil.pl/plik/image/Tradycje/Patron/2.jpg

Leave a Reply