Andrzej Battaglia


 

Ps. Bitwa.
Urodził się 19 września 1895 r. w Tarnowie.
Zmarł 5 listopada 1918 r. we Lwowie.
Żołnierz, legionista, pierwszy Polak poległy w obronie Lwowa w 1918 r.

W domu Battagliów tradycje patriotyczne były przez lata kultywowane – ojciec Andrzeja, Gwidon, był powstańcem styczniowym.

Andrzej był harcerzem oraz członkiem tajnej organizacji młodzieży szkolnej, której celem było przysposobienie się do walki o niepodległość Polski. Tuż po tym, jak rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego, został członkiem Związku Strzeleckiego. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich i udał się na front. Był jednak wątłego zdrowia. W styczniu 1915 r. w okopach nad Nidą poważnie się rozchorował. Długa niedyspozycja przyczyniła się do zwolnienia go z wojska jako niezdolnego do służby. Rok później zgłosił się jednak ponownie do legionów. Po kryzysie przysięgowym w 1917 r., związanym z odmową złożenia przysięgi na wierność cesarzowi Niemiec przez żołnierzy Legionów Polskich, został wcielony do armii austro-węgierskiej i wysłany na front włoski.

W 1918 r. po ukończeniu szkoły oficerskiej otrzymał przydział do garnizonu lwowskiego i nawiązał kontakt z Polską Organizacją Wojskową, stając się jednym z jej najgorliwszych działaczy. Organizacja ta wobec nagłego rozpadu Austrii chciała opanować miasto i kraj w celu połączenia się z niepodległą Polską.

Na jednym z zebrań POW rozważana była kwestia opanowania Lwowa przez przejęcie kontroli nad urzędami, koszarami i innymi ważnymi obiektami. Razem z grupą innych ochotników Battaglia zgłosił się do zawładnięcia koszarami piechoty, gdzie według poufnych informacji znajdowało się dużo broni ręcznej, i natychmiast chciał przystąpić od słowa do czynu. Nie czekając końca narady, omówił z kilkoma towarzyszami szczegóły wyprawy, po czym poszedł do domu, by si przygotować i uzbroić. Nie wiedział więc, że postanowiono jednak całą akcję przełożyć na późniejszy termin.

O umówionej godzinie zgłosiło się ich pod koszarami zaledwie kilku. Mimo to zdecydowali, że plan wykonają. Battaglia miał wejść pierwszy do środka, zbadać stan liczebny oraz czujność warty, a potem dać znak pozostałym, by wpadli na teren koszar i rozbroili wartowników. Istotnie Battaglia wszedł pierwszy do koszar, pozostali zaś czekali na ulicy. Na umówiony znak wtargnęli do środka. Okazało się jednak, że koszary były już opanowane przez Ukraińców. Wywiązała się walka, wyniku której Battaglia został ranny w brzuch. Przetransportowany do szpitala zmarł 5 listopada 1918 r. Został pochowany w kryptach katakumb na Cmentarzu Obrońców Lwowa.

Po śmierci został mianowany podporucznikiem kawalerii i wielokrotnie odznaczony, m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari i Krzyżem Niepodległości.

 

Leave a Reply