Aleksander Jan Sałacki


Urodził się 12 maja 1904 r. w Peczeniżynie.

Zmarł 4/5 kwietnia 2008 r. w Tychach.

Polski żołnierz, pułkownik Wojska Polskiego. Najdłużej żyjące Orlę Lwowskie.

Pierwszy raz chwycił za broń jako czternastolatek, kiedy to młodzi chłopcy, nazwani później Orlętami Lwowskimi, bronili miasta przed oddziałami ukraińskimi. Po krótkim przeszkoleniu z obsługi austriackiego karabinu manlicher stanął do walki w obronie Szkoły Sienkiewicza pod dowództwem Czesława Mączyńskiego.

W czasie wojny polsko-bolszewickiej brał udział w walkach z armią Budionnego. Przeszedł szlak bojowy aż po rzekę Zbrucz pod dowództwem marszałka Józefa Piłsudskiego.

W okresie międzywojennym był kierownikiem kilku placówek oświatowych: w Horodyszczach, Czartorysku i Ołyce, gdzie uczył m.in. języka polskiego i ukraińskiego.

W kampanii wrześniowej dowodził 8 kompanią strzelecką podczas pięciodniowych walk w Borach Tucholskich, zakończonych wzięciem do niewoli. Do 1945 r. przebywał w obozach jenieckich. W Lubece był więziony razem z synem Józefa Stalina Jakubem Dżugaszwilim, świetnym szachistą. Po wyzwoleniu obozu przez Amerykanów wrócił do żony i dwóch synów. Pierwsze lata po wojnie spędził na Kresach, a później przeniósł się do Tychów. Po przejściu na emeryturę zaczął pisać. Jego dwie opublikowane książki to Jeniec wojenny nr 335 i Na straconych pozycjach.

Zmarł w nocy z 4 na 5 kwietnia 2008 r., przeżywszy 104 lata. Był najdłużej żyjącym obrońcą Lwowa przed Ukraińcami w 1918 r. i ostatnim żyjącym obrońcą Lwowa przed bolszewikami w roku 1920.

Leave a Reply